Een opslagsysteem dat na twintig jaar nog netjes in de tuin staat maar nog maar zestig procent van zijn oorspronkelijke capaciteit haalt, is niet duurzaam. Het is alleen nog niet kapot. Dat onderscheid wordt in energietechnologie structureel onderschat. Bij levensduur gaat het niet alleen om de vraag of een systeem nog functioneert. De echte vraag is: levert het na twintig, dertig of vijftig jaar nog ongeveer wat het bij oplevering beloofde? Bij veel opslagsystemen is dat niet vanzelfsprekend. Precies daar wordt het verschil gemaakt tussen een systeem dat technisch interessant is en een systeem dat economisch bruikbaar is. Wanneer een systeem niet kapot is, maar wel versleten Degradatie is geen spectaculaire storing. Er gaat niets roken, er valt niets uit, en er komt geen monteur aan te pas. Degradarie is het langzame proces waarbij een opslagmedium nog wel aanwezig is, maar steeds minder actief deelneemt aan het laad- en ontlaadproces. Bij bepaalde laagtemperatuursystemen met faseover

Een Caldum-buffer dimensioneren voor een woning, een blok of een wijk — dit zijn de variabelen die ertoe doen. Een van de eerste vragen die opdrachtgevers stellen als ze kennis maken met Caldum is: hoe groot is zo'n buffer eigenlijk? Het antwoord is: dat hangt af van de situatie. Maar 'dat hangt af' is geen bruikbaar antwoord als je een beslissing moet nemen. Hier zijn de variabelen die de dimensionering bepalen — en hoe ze zich tot elkaar verhouden. Variabele 1: de warmtevraag De basis van elke dimensionering is de jaarlijkse warmtevraag van het gebouw of de gebouwen die de buffer moet bedienen. Voor ruimteverwarming geldt: hoe beter geïsoleerd de woning, hoe lager de vraag. Een goed geïsoleerde nieuwbouwwoning van 100 m² heeft een ruimteverwarmingsvraag van 2.000 tot 3.000 kWh per jaar. Een slecht geïsoleerde jaren-zeventigwoning van dezelfde grootte kan 8.000 tot 12.000 kWh per jaar vragen. Het verschil is een factor drie tot zes — en daarmee ook het verschil in benodigde buffercapa