Het debat over waterstof als verwarmingsoplossing voor huizen is nog niet beslecht. De technische en economische argumenten zijn dat wel. Waterstof heeft de afgelopen jaren veel beleidsaandacht gekregen als mogelijke vervanger van aardgas in de bebouwde omgeving. Het argument is aantrekkelijk: bestaande gasnetten kunnen mogelijk worden omgebouwd voor waterstof, bewoners houden een vertrouwde cv-ketel, en de transitie vraagt minder gedragsverandering dan alternatieven. Voor beleidsmakers die zoeken naar een oplossing die breed acceptabel is, klinkt dat als een uitweg. Het probleem is dat het technische en economische fundament van dit argument zwak is. Dat zeggen niet alleen critici — het is de uitkomst van meerdere onafhankelijke studies, waaronder analyses van het Planbureau voor de Leefomgeving, TNO en het Internationaal Energieagentschap. Het efficiencyprobleem De fundamentele uitdaging bij waterstof als verwarmingsbrandstof is de keten van verliezen. Groene waterstof — de enige var

Wanneer de beschikbaarheid van financiering de technologiekeuze bepaalt in plaats van de technische vraag. Er is een patroon zichtbaar in de manier waarop organisaties — woningbouwverenigingen, gemeenten, zorginstellingen — beslissingen nemen over energietechnologie. Het begint niet met de vraag: wat heeft dit gebouw of deze wijk nodig? Het begint met de vraag: waar is subsidie voor beschikbaar? Dat is begrijpelijk. Investeringen in energietransitie zijn groot. Subsidies verlagen de drempel en maken projecten financieel haalbaar die dat anders niet zouden zijn. Maar de keerzijde is dat de technologiekeuze wordt gestuurd door het subsidieaanbod, niet door de technische geschiktheid voor de specifieke situatie. En dat leidt tot installaties die duurder uitvallen dan begroot, minder leveren dan beloofd, of na tien jaar worden vervangen omdat ze technisch niet voldoen. Hoe het patroon eruitziet in de praktijk Een concreet voorbeeld dat DEI Technology in de adviespraktijk regelmatig tegenk